ناچار خط زد اسم مرا ، پاک کن نداشت

 دست مرا کشید پلی بین من و تو

اما برای فاصله ها ، پاک کن نداشت

بر بال ما دو قفل مشابه کشید و بعد مال تو را شکست

و مال مرا پاک کن نداشت ......

شعرى از پابلو نرودا

ترجمه از احمد شاملو

درد زیستن با ماهیانی است که

 فکر دریا به ذهنشان خطور نکرده است

 آدمك مرگ همينجاست بخند

 آن خــدايي كه بزرگش خوانـدي

به خدا مثل تو تنهاست بخنــــد

دستخطي كه تو را عاشق كرد

شوخي كاغذي ماست بخنــــد

 فكـر كـن فكـر تو ارزشـمند اسـت

فكر كن گريه چه زيباست بخنــــد

 صبح فردا به شبت نيست كه نيست

تازه انگار كه فرداست بخنــــد

 راستي آن چـه بـه يـادت داديـم

پر زدن نيست كه درجاست بخنــــد

 آدمك نغمه اغاز نخوان!!

به خدا آخر دنیاست بخند

پیام سرخ شقایقها تو قلب تو مرده

چشات مثل شب بارونی

دلت پر از درد پنهونی

مثل پرنده زندونی بخون به ناله دل

مثال تیغ گل زردم

یه شعر خسته پر دردم

ببین که قایق امیدم نشسته بی تو به گل

    وقت پرپر شدنش سوز و نوايي نکنيم ،

         پر پروانه شکستن هنر انسان نيست ،

               گر شکستيم ز غفلت،من و مايي نکنيم ،

                       يادمان باشد سر سجاده عشق ،

                                جز براي دل محبوب دعايي نکنيم ،

                                          يادمان باشد اگر خاطرمان تنها شد ،           

                                                     طلب عشق ز هر بي سر و پايي نکنيم

چو تخته پاره بر موج رها رها رها من

ز من هر آنکه او دور چو دل به سینه نزدیک

به من هر آنکه نزدیک از او جدا جدا من

نه چشم دل به سویی نه باده در سبویی

که تر کنم گلویی به یاد آشنا من

ستاره ها نهفتم در آسمان ابری

دلم گرفته ای دوست هوای گریه با من

حاصل عمرمن

آشنای غم تنهايی من
داغ دستان مرا باور کن
که برای تو چنين می سوزد
روح لغزنده شبهای مرا باور کن
که به ياد تو چنين می شورد
طپش قلب مرا باور کن
که به نام تو چنين می کوبد
نازنين باور تنهايی من
شعله قلب مرا باور کن
رقص آتش شدن و بودن را
تو بيا قاصدک بوته آرام خيال
در ميان غم وغوغای وصال
مرگ مرداب مرا باور کن
قصه عاشق صادق شدن ساحل را
ای که فقدان تو عصيان من است
غم تنهايی تو مرگ من است
حاصل عمر تو بر جان من است
نازنين عمر مرا باور کن
به جهت نازنينم قلمی شد.
 

در زلال شب 

شب هایم بارانی است .....

روزهایم میگذرد ...

من باران اشك می خواهم ...

آنقدر باران می خواهم،

 تا بتوانم با آن تمامی دلتنگي هايم را

در آن زلال بشویم ...

خبرت هست که از خویش خبر نیست مرا؟!!

          تو را دوست دارم

                                     چون

                                                لحظه ی شوق