تو از این دشت خشک تشنه روزی کوچ خواهی کرد
و اشک من ترا بدرود خواهد گفت

... نگاهت تلخ و افسرده است.
دلت را خار خار ناامیدی سخت آزرده است.
غم این نابسامانی همه توش و توانت را ز تن برده است!

تو با خون و عرق این جنگل پژمرده را رنگ و رمق دادی
تو با دست تهی با آن همه توفان بنیان کن در افتادی.

تو را کوچیدن از این خاک، «دل برکندن از جان است»
تو را با برگ برگ این چمن، پیوند پنهان است.

تو را این ابِر ظلمت گستر بی رحمِ بی باران
تو را این خشکسالی های پی در پی
تو را از نیمه ره بر گشتن یاران
تو را تزویر غمخواران
ز پا افکند!

تو را هنگامه ی شوم شغالان
بانگ بی تعطیل زاغان
در ستوه آورد.

تو با پیشانیِ پاکِ نجیبِ خویش
که از آن سوی گندمزار
طلوع با شکوهش خوشتر از صد تاج خورشید است

تو با آن گونه های سوخته از آفتاب دشت
تو با آن چهره ی افروخته از آتش غیرت
که در چشمان من والاتر از صد جام جمشید است

تو با چشمان غمباری
که روزی چشمه ی جوشان «شادی» بود
و اینک حسرت و افسوس،
بر آن سایه افکنده ست
خواهی رفت.

و اشک من ترا بدرورد خواهد گفت!

من اینجا «ریشه در خاکم»
من اینجا عاشق «این خاک اگر آلوده یا پاکم»
من اینجا تا نفس باقی ست «می مانم»

من از اینجا چه می خواهم، نمی دانم!

امید روشنایی گرچه در این تیرگی ها نیست
من اینجا باز در این دشتِ خشکِ تشنه می رانم

من اینجا روزی آخر از دل این خاک، با دست تهی
«گل بر می افشانم»

من اینجا روزی آخر از ستیغ کوه، چون «خورشید»
سرود «فتح» می خوانم

و می دانم
تو روزی باز خواهی گشت!

(جلیل صفربیگی)
 

"پرکن پیاله را که این آب آتشین
دیری است ره به حال خرابم نمی برد
این جامها که در پی هم می شود تهی
دریای آتش است که ریزم به کام خویش
گرداب می رباید و آبم نمی برد......

من با سمند سرکش و جادویی شراب
تا بیکران عالم پندار رفته ام
تا دشت پر ستاره اندیشه های ژرف
تا مرز ناشناخته مرگ و زندگی
تا کوچه باغ خاطره های گریز پا
تا شهر یادها
دیگر شراب هم جز تا کنار بستر خوابم نمی برد
پر کن پیاله را

ه - الف سایه

بگردید ، بگردید ، درین خانه بگردید
درین خانه غریبید ، غریبانه بگردید
یکی مرغ چمن بود که جفت دل من بود
جهان لانه ی او نیست پی لانه بگردید
یکی ساقی مست است پس پرده نشسته ست
... قدح پیش فرستاد که مستانه بگردید
یکی لذت مستی ست ، نهان زیر لب کیست ؟
ازین دست بدان دست چو پیمانه بگردید
یکی مرغ غریب است که باغ دل من خورد
به دامش نتوان یافت ، پی دانه بگردید
نسیم نفس دوست به من خورد و چه خوشبوست
همین جاست ، همین جاست ، همه خانه بگردید
نوایی نشنیده ست که از خویش رمیده ست
به غوغاش مخوانید ، خموشانه بگردید
سرشکی که بر آن خاک فشاندیم بن تاک
در این جوش شراب است ، به خمخانه بگردید
چه شیرین و چه خوشبوست ، کجا خوابگه اوست ؟
پی آن گل پر نوش چو پروانه بگردید
بر آن عقل بخندید که عشقش نپسندید
در این حلقه ی زنجیر چو دیوانه بگردید
درین کنج غم آباد نشانش نتوان داد
اگر طالب گنجید به ویرانه بگردید
کلید در امید اگر هست شمایید
درین قفل کهن سنگ چو دندانه بگردید
رخ از سایه نهفته ست ، به افسون که خفته ست ؟
به خوابش نتوان دید ، به افسانه بگردید
تن او به تنم خورد ، مرا برد ، مرا برد
گرم باز نیاورد ، به شکرانه بگردید

ه - الف سایه

نازنین آمد و دستی به دل ما زد و رفت
پرده ی خلوت این غمکده بالا زد و رفت


کنج تنهایی ما را به خیالی خوش کرد
...خواب خورشید به چشم شب یلدا زد و رفت

درد بی عشقی ما دید و دریغش آمد
آتش شوق درین جان شکیبا زد و رفت

خرمن سوخته ی ما به چه کارش می خورد
که چو برق آمد و در خشک و تر ما زد و رفت

رفت و از گریه ی توفانی ام اندیشه نکرد
چه دلی داشت خدایا که به دریا زد و رفت

بود آیا که ز دیوانه ی خود یاد کند
آن که زنجیر به پای دل شیدا زد و رفت

سایه آن چشم سیه با تو چه می گفت که دوش
عقل فریاد برآورد و به صحرا زد و رفت

وفا نكردي و كردم، خطا نديدي و ديدم
شكستي و نشكستم، بُريدي و نبريدم

اگر ز خلق ملامت، و گر ز كرده ندامت
كشيدم از تو كشيدم، شنيدم از تو شنيدم

كي ام، شكوفه اشكي كه در هواي تو هر شب
ز چشم ناله شكفتم، به روي شكوه دويدم

مرا نصيب غم آمد، به شادي همه عالم
چرا كه از همه عالم، محبت تو گزيدم

چو شمع خنده نكردي، مگر به روز سياهم
چو بخت جلوه نكردي، مگر ز موي سپيدم

بجز وفا و عنايت، نماند در همه عالم
ندامتي كه نبردم، ملامتي كه نديدم

نبود از تو گريزي چنين كه بار غم دل
ز دست شكوه گرفتم، بدوش ناله كشيدم

جواني ام به سمند شتاب مي شد و از پي
چو گرد در قدم او، دويدم و نرسيدم

به روي بخت ز ديده، ز چهر عمر به گردون
گهي چو اشك نشستم، گهي چو رنگ پريدم

وفا نكردي و كردم، بسر نبردي و بردم
ثبات عهد مرا ديدي اي فروغ اميدم؟
 

زندگي بودن در اين لحظه است، زندگي ديدن آينده اما در آن غرق نشدن است، زندگي فراموش کردن گذشته اما از آن درس گرفتن است

آن که مي گويد زندگي گذشته است مرده، آن هم که مي گويد زندگي در راه است باخته، زندگي اکنون است، همين لحظه زندگيست

آري زندگي اين است...

که از تنهاترین بوته خار در بیابان تنها ترم....

روز باشد یا شب....
قصه را همین جا تمام کن......
این کلاغ به خانه اش برسد یا نه
به حال این مردم مگر فرقی هم می کند ؟
این مردم که فقط چسبیده اند به یکی بود و نبود

آن یکی اصلا برای شان اهمیتی ندارد...............

من از تاریکی شبهای فردا سوز میترسم

از این تنهایی تکراری هر روز میترسم

من از شب سایه های پشت هر دیوار میترسم

از این تخریب و فرسایش از این آوار میترسم

بدون تو نمیمیرم فقط با مرگ درگیرم

بدون مرهم دستات یه زخم کهنه و پیرم

نمیتونم نمیمیرم فقط با مرگ درگیرم

نمیمونم میدونم از این تکرار دلگیرم

بدون برق چشمات از شب و فانوس میترسم

از اینکه کم شی از خوابم از این کابوس میترسم

نمیتونم نمیمیرم فقط با مرگ درگیرم

نمیمونم میدونم از این تکرار دلگیرم

دل مـن اما غمگـین است

چـشـم من اما بارانـی ...

بــوی غربت دارد ، کوچه تـنـبـل پـر همهمه مان

بــوی هجرت دارد ، چـمدانِ خـسـتـه مـن

قصد هجرت دارم ، به کجا بایـد رفت ؟

بـیـن ما دریایـیـسـت، که نخواهـد خشکیـد

بـیـن ما صحرایـیـست، که نخواهد رویـاند

 قصد هجرت دارم

دل من می گوید :

قایقی از رنج بسازم، دل به دریا بزنـــم ...

 من اگر می دانستم، به کجا باید رفت

چمدانم را می بستم، و از اینجا می رفتم

دل من اما می گوید :

سر به صحرا بزنم، میوه تازه امید بچـیـنـم !

 تو اگر سنگر امنیت من بودی

پیش تو می ماندم

و بیابانها را بارور می کردیم

چه خیال خامی دارم، نه ؟!

 بــوی غربت دارد ، کوچه تـنـبـل پـر همهمه مان

بــوی هجرت دارد ، چـمدانِ خـسـتـه مـن

قصد هجرت دارم ، به کجا بایـد رفت ؟

اول از همه برایت آرزومندم که عاشق شوی، و اگر هستی، کسی هم به تو عشق بورزد، و اگر اینگونه نیست، تنهائیت کوتاه باشد و پس از تنهائیت، نفرت از کسی نیابی. آرزومندم که اینگونه پیش نیاید، اما اگر پیش آمد،بدانی چگونه به دور از ناامیدی زندگی کنی.

برایت همچنان آرزو دارم دوستانی داشته باشی، از جمله دوستان بد و ناپایدار، برخی نادوست و برخی دوستدارکه دستکم یکی در میانشان بی‌تردید مورد اعتمادت باشد.

و چون زندگی بدین گونه است، برایت آرزومندم که دشمن نیز داشته باشی، نه کم و نه زیاد، درست به اندازه، تا گاهی باورهایت را مورد پرسش قرار دهد، که دستکم یکی از آن‌ها اعتراضش به حق باشد، تا که زیاده به خودت غرّه نشوی.

و نیز آرزومندم مفیدِ فایده باشی نه خیلی غیرضروری، تا در لحظات سخت وقتی دیگر چیزی باقی نمانده است، همین مفید بودن کافی باشد تا تو را سرِ پا نگه‌دارد.

همچنین، برایت آرزومندم صبور باشی، نه با کسانی که اشتباهات کوچک می‌کنند، چون این کارِ ساده‌ای است، بلکه با کسانی که اشتباهات بزرگ و جبران ناپذیر می‌کنند و با کاربردِ درست صبوری‌ات برای دیگران نمونه شوی.

و امیدوام اگر جوان هستی، خیلی به تعجیل رسیده نشوی، و اگر رسیده‌ای، به جوان‌نمائی اصرار نورزی، و اگر پیری، تسلیم ناامیدی نشوی، چرا که هر سنّی خوشی و ناخوشی خودش را دارد و لازم است بگذاریم در ما جریان یابند.

امیدوارم سگی را نوازش کنی، به پرنده‌ای دانه بدهی، و به آواز یک سَهره گوش کنی، وقتی که آوای سحرگاهیش را سر می‌ دهد. چرا که به این طریق احساس زیبائی خواهی یافت، به رایگان.

امیدوارم که دانه‌ای هم بر خاک بفشانی، هرچند خُرد بوده باشد و با روئیدنش همراه شوی، تا دریابی چقدر زندگی در یک درخت وجود دارد.

بعلاوه، آرزومندم پول داشته باشی. زیرا در عمل به آن نیازمندی، و برای اینکه سالی یک بار، پولت را جلو رویت بگذاری و بگوئی: «این مالِ من است». فقط برای اینکه روشن کنی کدامتان اربابِ دیگری است!

و در پایان، اگر مرد باشی، آرزومندم زن خوبی داشته باشی
و اگر زنی، شوهر خوبی داشته باشی، که اگر فردا خسته باشید، یا پس‌فردا شادمان، باز هم از عشق حرف برانید تا از نو بیاغازید

پندهای عقل دور اندیش را

من پذیرفتم که عشق افسانه است

این دل درد آشنا دیوانه است

 می روم شاید فراموشت کنم

با فراموشی هم آغوشت کنم

می روم از رفتنم دل شاد باش

 از عذاب دیدنم آزاد باش

 گرچه تو تنها تر از من می روی

 آرزو دارم تو هم عاشق شوی

 آرزو دارم بفهمی درد را

 تلخی این برخوردهای سرد را

 ناچار خط زد اسم مرا ، پاک کن نداشت

 دست مرا کشید پلی بین من و تو

اما برای فاصله ها ، پاک کن نداشت

بر بال ما دو قفل مشابه کشید و بعد مال تو را شکست

و مال مرا پاک کن نداشت ......

شعرى از پابلو نرودا

ترجمه از احمد شاملو

درد زیستن با ماهیانی است که

 فکر دریا به ذهنشان خطور نکرده است

 آدمك مرگ همينجاست بخند

 آن خــدايي كه بزرگش خوانـدي

به خدا مثل تو تنهاست بخنــــد

دستخطي كه تو را عاشق كرد

شوخي كاغذي ماست بخنــــد

 فكـر كـن فكـر تو ارزشـمند اسـت

فكر كن گريه چه زيباست بخنــــد

 صبح فردا به شبت نيست كه نيست

تازه انگار كه فرداست بخنــــد

 راستي آن چـه بـه يـادت داديـم

پر زدن نيست كه درجاست بخنــــد

 آدمك نغمه اغاز نخوان!!

به خدا آخر دنیاست بخند

پیام سرخ شقایقها تو قلب تو مرده

چشات مثل شب بارونی

دلت پر از درد پنهونی

مثل پرنده زندونی بخون به ناله دل

مثال تیغ گل زردم

یه شعر خسته پر دردم

ببین که قایق امیدم نشسته بی تو به گل

    وقت پرپر شدنش سوز و نوايي نکنيم ،

         پر پروانه شکستن هنر انسان نيست ،

               گر شکستيم ز غفلت،من و مايي نکنيم ،

                       يادمان باشد سر سجاده عشق ،

                                جز براي دل محبوب دعايي نکنيم ،

                                          يادمان باشد اگر خاطرمان تنها شد ،           

                                                     طلب عشق ز هر بي سر و پايي نکنيم

چو تخته پاره بر موج رها رها رها من

ز من هر آنکه او دور چو دل به سینه نزدیک

به من هر آنکه نزدیک از او جدا جدا من

نه چشم دل به سویی نه باده در سبویی

که تر کنم گلویی به یاد آشنا من

ستاره ها نهفتم در آسمان ابری

دلم گرفته ای دوست هوای گریه با من